همان طور که شاهدیم دوران غیبت امام عصر علیه السلام، دورانی است توأم با محنت ها و رنج ها و سختی های فراوان؛ روزگاری است آکنده از ظلم و جور و تعدّی، قتل و خونریزی، فساد و تباهی، و پر است از مصیبت ها و گرفتاری ها! و هر چه این غیبت به درازا میکشد،
وسعت و عمق رنج ها و مصیبت ها روز به روز بیشتر می گردد؛ طوری که بر دین و دنیای همه اثر می گذارد. البته می دانیم مصیبت در دین، بسی دردناکتر و بزرگتر است؛ چرا که مصیبت در دین یعنی آفت و انحراف در ایمان، و این به هلاکت ابدی و همیشگی در سرای آخرت می انجامد؛ در حالی که مصیبت و بلای دنیوی فقط محدود به همین زندگانی موقّت دنیاست، و ما متأسفانه می بینیم این مسئله در دوران غیبت، پدیده ای است فراگیر و شایع!
حال تکلیف ما چیست؟ چگونه ممکن است از هلاکت قطعی در این دوران رهایی یابیم؟ چگونه می توانیم خود را از خطرات و آفات آخر الزمان حفظ کنیم؟ آیا راه نجاتی برای ما وجود دارد؟
راه نجات
اوّلین قدم برای یافتن راه نجات این است که واقعاً خطر هلاکت و عذاب دوران غیبت را تهدید و مصیبتی جدّی بدانیم. کسی که خطری احساس نمیکند و حال اضطرار و پریشانی ندارد، چگونه میخواهد به دنبال راه نجات باشد؟! مسلّماً او قدم از قدم برنمی دارد و به همان وضعیّت موجود خویش دلخوش است؛ امّا کسی که عمق فاجعه و سختی و بزرگی مصیبت در دین و دنیای خود و دیگران را در این روزگار می بیند و با تمام وجود وجدان می کند، هرگز از پای نمی نشیند و بی تفاوت نمی ماند. او همواره در پی راه چاره ای برای خلاصی و گشایش است.
قدم بعدی برای یافتن راه نجات، رجوع به اهل ذکر و معدن علم است. آنان کشتی نجات و پناهگاه ما هستند. باید از آنها پرسید و نسخه شفابخش آن طبیبان را عمل نمود. در این خصوص امام حسن عسکری7 چاره قطعی کار را بیان داشتند. ایشان ضمن حديثى درباره غیبت فرزندشان حضرت مهدى عجل اللَّه تعالى فرجه فرمودهاند:
« و اللَّهِ لَيَغيبَنَّ غَيبَةً لاَ يَنجُو فِيها مِن الهَلكةِ الّا مَن ثَبَّتَهُ اللَّهُ عزَّ و جلَّ عَلى القولِ بامامَتِه
و وَفَّقَهُ فيها لِلدُّعَاءِ بِتَعجِيلِ فرَجِه.» [1]
به خدا سوگند، (فرزندم مهدى7) حتماً و قطعاً غيبتى مىگزيند كه در آن غيبت، هيچ كس از هلاكت نجات نمىيابد، مگر آن كس كه خداى عزّ و جل، او را بر اعتقاد و گفتار نسبت به امامت وی ثابت و استوار بدارد، و نیز نسبت به دعاى بر تعجيل فرج حضرتش، موفق گرداند.
پس طبق فرمایش امام یازدهم7، خداوند فقط افرادی را از هلاکت قطعی در این دوران پر خطر نجات میدهد که دو ویژگی داشته باشند:
- اول آن که بر امر امامت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف، ایستادگی و ثبات قدم از خود نشان دهند؛
- دوم آن که در طول این مدّت برای تعجیل در فرج ایشان دعا کنند. در همین زمینه خود حضرت ولیّ عصر7 هم ضمن توقیعی به پیروانشان تأکید فرمودند در این خصوص تلاش بسیار نمایید و به دعای کم بسنده نکنید: «و أکثِروا الدعاءَ بتعجیلِ الفرج فانّ ذلک فرجُکم»[2] که فرج شما هم در آن نهفته است.
[1] كمال الدين صدوق، ج 2 ص 384، باب 38
[2] كمال الدين، شیخ صدوق، ج 2 ص 485، باب 45